ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΤΗΣ ΗΡΕΜΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ  

Φίλη και φίλε μου, σε αυτά τα τετραγωνικά γη και ουρανού που σε ανέστησαν ζει και ανασαίνει η ελπίδα!

Δεν την βλέπεις; Δεν την ακούς που σου μιλάει με λόγια από αγιόκλημα και βασιλικό;

 

Κοίτα την βαθιά μέσα στα μάτια , στην καθάρια ματιά του ταξιδεύει το όραμα με γαλέρα την πίστη σου, με σημαία τη σιγουριά σου, με άνεμο τον αγώνα σου με προορισμό την επιστροφή στην Ιθάκη σου.

 

Μη λυγίσεις, μην πτοηθείς, μην εγκαταλείψεις κι ούτε μια στιγμή μη λιποψυχήσεις και μη σκεφτείς ότι σε εγκατέλειψε η δική σου ελπίδα.

 

Εμείς με την Ελλάδα στις καρδιές ακούραστα θα συνεχίσουμε παρέα της να δουλεύουμε για το νοικοκύρεμα του τόπου μας.

Εμείς που δεν κυνηγήσαμε τις χίμαιρες και τις σειρήνες, ούτε τους διώκτες.

Εμείς που με τον καλό αγώνα δίνουμε το παράδειγμα της αξιοπρέπειας και όχι της δουλοπρέπειας .

Εμείς που μάθαμε το μάθημα της λεβεντιάς και της επιμονής από το αλφαβητάρι του τίμιου αγώνα μας!

Εμείς που προτιμήσαμε να κόψουμε το χέρι μας παρά να δείξουμε τον γκρεμό.

Εμείς που φάγαμε μαζί στο ίδιο το τραπέζι κόβοντας τη μπουκιά στα δυο, ενωμένοι στα δύσκολα.

Εμείς που από σήμερα γίναμε πιο πολλοί και από αύριο θα γίνουμε περισσότεροι.

Εμείς που θα χτίσουμε τον κόσμο από την αρχή…. το αύριο των παιδιών μας.

Εμείς που κάνουμε τραγούδι το σημερινό καημό με νότες αγάπης και όχι μίσους.

Εμείς που δεν βολευόμαστε με λιγότερο ουρανό

Εμείς που περιθάλπουμε τα ματωμένα πούπουλα από τα λευκά περιστέρια του Συντάγματος

Εμείς που δεν χαθήκαμε κάτω από τον ίσκιο της ομπρέλας των μεγάλων υποσχέσεων…

Εμείς που μέσα στην ψυχή μας νοιώθουμε να ζει η ελπίδα.

Εμείς που μάθαμε στα θρανία της πατρίδας ότι η ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΣ !

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΟΡΚΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ!

ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΤΗΣ ΗΡΕΜΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ!

 

Αχ! Αγγελοκάμωτη Ελλάδα μου, ξαπλώνω στο χώμα σου το σοφό, κάτω από τον ίσκιο μιας γέρικης ελιάς που ανασαίνει με ελεύθερες ανάσες αιώνες τώρα ….τις δικές σου ανάσες.

Με φωνή γλυκιά και ταπεινή μου μίλησε για σένα κάθε της κλαρί που μοιάζει με άγιο σκήπτρο, που κάθε της καρπός είναι αντίδωρο και μεταλαβιά.

Με φωνή που έμοιαζε να λειτουργεί εκκλησιά μου είπε:

«Δοξάζω και προσκυνώ τη μάνα γη που με έμαθε ιστορία αληθινή, που με ποιήματα, ιστορίες και ζωγραφιές, αποτύπωσε το πνεύμα μου. Που με έμαθε να γονατίζω μόνο μπρος στην αγάπη.

Που με τα «ωσαννά» της δέντρινης καρδιάς μου με έμαθε να προσκυνώ τον ήλιο, τη βροχή, τα άστρα, τα πουλιά και τους ανέμους.

Δοξάζω το Θεό που με ευλόγησε να γίνω ιδρώτας άγιος, λάδι στα καντήλια του κόσμου, «μάνα εξ ουρανού» στο τραπέζι των φτωχών, δόξας στεφάνι, μήνυμα ειρήνης και Λευτεριάς στο ράμφος ενός λευκού περιστεριού….».

 

Αν αγαπημένη φίλη και φίλε μου ξαπλώσεις ένα λιόγερμα και εσύ στον ίσκιο της, θα ακούσεις το τραγούδι της ..αυτό που άκουσα και εγώ ….αυτό που μου τραγούδησε με λεβεντιά και αντρειοσύνη…

«τη ρωμιοσύνη μη τη κλαις εκεί που πάει να σκύψει, νάτη πετιέται από ξαρχείς κι αντρειεύει και θεριεύει»

 

 

 

 

ΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΜΗ ΤΗ ΚΛΑΙΣ

 

 

Ποίηση:Γιάννης Ρίτσος

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

1. Γιώργος Νταλάρας
2. Αντώνης Καλογιάννης
3. Μαρία Δημητριάδη

Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις
εκεί που πάει να σκύψει
με το σουγιά στο κόκκαλο
με το λουρί στο σβέρκο

Νάτη πετιέται απο ξαρχής
κι αντριεύει και θεριεύει
και καμακώνει το θεριό
με το καμάκι του ήλιου

«Εδώ δεν είναι νά’μαι εγώ πάνω απο σένα, ή εσύ πάνω απο μένα.. εδώ είναι νά’ναι ο καθένας μας πάνω απ’τον εαυτό του!..» (Γ. Ρίτσος).

ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ, ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΦΙΛΟΙ ΚΙ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΕΙΣΤΕ!

 

ΑΝΝΑ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ