Subscribe

 

Saturday, January 16, 2021

Όταν έπρεπε σιωπούσαμε, τώρα κλαίμε και οδυρόμαστε

Hellenic News
Hellenic Newshttps://www.hellenicnews.com
The copyrights for these articles are owned by HNA. They may not be redistributed without the permission of the owner. The opinions expressed by our authors do not necessarily reflect the opinions of HNA and its representatives.

Latest articles

Long Island Mom of Three Autistic Boys Gifts Her Pandemic Book to Prevent Isolation and Loneliness in Phase Two of COVID-19

Mother of three autistic boys pens #1 Amazon Best Seller during the pandemic lockdown, candidly documents her time with them, achieves sobriety again, and...

Children’s Hospital Receives Albany AHEPA Family Support

On January 7, 2021, the Albany AHEPA Family made a welcomed and generous donation of gifts and toys for the children and young adults...

 Isaak Papadopoulos: From a Boy at a Micrasiatic Village to a Lecturer at the University

“You will never do anything in this world without courage. It is the greatest quality of the mind next to honor.”  Aristotle A courageous person is...

Το Ελληνοαμερικανικό Συμβούλιο στηρίζει τη Μητρ. Ζακύνθου στο «Navagio Gate»

Επιστολή συμπαράστασης στους Σεβασμιώτατους: Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Διονύσιο και Μητροπολίτη Δωδώνης κ. Χρυσόστομο απέστειλε το Ελληνοαμερικανικό Συμβούλιο αναφορικά με το «Navagio gate», μια ιστορία...

Philip and Alexander Matter

The Persian wars The first golden age of Greek civilization was the aftermath of the Greek victory over the Persian Empire of kings Darius and...

Greek LOL Student Stories: Novelist Voula Tsoflias and her Greek roots

“Honor’s Shadow is a story of betrayal and revenge. How can Honor control her own pressing emotions and desires, as she attempts to contain the...

Kristos Andrews discusses playing twins in ‘The Bay’ Season 6 

Emmy winner Kristos Andrews chatted with the Hellenic News of America's Markos Papadatos about tackling the twin character roles of Pete Garrett and Adam...
Δημήτριος Νατσιός

Δικαίως διαμαρτυρόμαστε και πονάμε και αισθανόμαστε ορφανοί, γιατί κλειδαμπαρώθηκαν οι ναοί της Εκκλησίας μας. Και όπως οι άνθρωποι που έχασαν ένα πολυαγαπημένο πρόσωπο, το θυμούνται με συγκίνηση, θρηνούν περισσότερο και νιώθουν έντονα την απουσία του, τις «χρονιάρες» ημέρες, Πάσχα και Χριστούγεννα, έτσι και εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αισθανόμαστε θλίψη και σπαραγμό, γιατί δεν θα μπορέσουμε ούτε τα φετινά Χριστούγεννα, να «δειπνήσουμε» στον οίκο του Πατέρα τους. Όπως και το περασμένο Πάσχα, δεν θα εισέλθουμε στην χαρά του Κυρίου μας. Ο σύγχρονος Πιλάτος έχει τοποθετήσει φρουρές και κουστωδίες, να απαγορεύουν διά ροπάλου την είσοδο.

Γράφονται πολλά και από πολλούς. Ξιφουλκούν επώνυμοι και ανώνυμοι κατά της απόφασης. Συμφωνώ, με χέρια και ποδάρια προσυπογράφω, όσα εμπόνως γράφουν ιεράρχες, όπως το παλληκάρι της Κύπρου μας, ο επίσκοπος Μόρφου κ. Νεόφυτος.

Να σημειώσω όμως κάτι. Αυτή την στιγμή φοιτούν στην Ελλάδα, στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, περίπου 1.400.000 μαθητές. Είναι, όπως συνηθίζεται να λέγεται, το μέλλον της πατρίδας μας.

Από αυτούς οι μισοί φοιτούν στο Δημοτικό σχολείο, στην κρίσιμη, εξοπλιστική ηλικία, όπου εντυπώνονται ανεξίτηλα στην μνήμη τους γνώσεις, δεξιότητες, συνήθειες και συμπεριφορές. Ένας καλός δάσκαλος αφήνει την ευεργετική θυμήσή του ολοζωής στον μικρό μαθητή. Όπως και το αντίθετο.

Στο Σύνταγμά μας, προβλέπεται στο άρθρο 16, η «ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης» των μαθητών και – ουδείς το αμφισβητεί- αυτό ερμηνεύεται ως καλλιέργεια της φιλοπατρίας και της ορθόδοξης πίστης. Με λίγα λόγια το μέλλον του μέλλοντος της πατρίδας κρίνεται στις σχολικές αίθουσες. Ένας εκπαιδευτικός ζει πολύ περισσότερες ώρες με ένα παιδί, απ’ όσο αυτό ζει με τους γονείς του, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τους και τους φρενήρεις ρυθμούς της ζωής, που αναγκάζουν πολλές φορές και την μητέρα να απογαλακτίζει το παιδί της για λόγους βιοπορισμού, πράγμα επιζήμιο για την ανατροφή του.

Thanks for reading Hellenic News of America

Και ερωτώ: Εδώ και τρία χρόνια καταργήθηκε ο εκκλησιασμός των μαθητών, ο οποίος πραγματοποιείται-το πονήρευμα, το σύνηθες δημοκρατικό καρύκευμα- μετά από απόφαση του συλλόγου διδασκόντων, δηλαδή, σχεδόν ποτέ. Ρωτώ τους αναγνώστες. Πότε είδαν τελευταία φορά σχολείο να πηγαίνει για εκκλησιασμό; (Εκτός από τις ελάχιστες εθιμοτυπικές επισκέψεις και αυτές με λειψές τάξεις ή ελάχιστους μαθητές). Μήπως έκλεισαν οι ναοί, εδώ και τρία χρόνια,  για 1.400.000  Έλληνες και μάλιστα στο πιο λαμπρό τμήμα της κοινωνίας; Αντιδράσαμε; Όχι.

Καταργήθηκε η μηνιαία έπαρση της Ελληνικής Σημαίας, την πρώτη Δευτέρα κάθε μηνός, με την ταυτόχρονη απαγγελία-ψαλμωδία, του Εθνικού μας Ύμνου. Πλέον – νόμος Γαβρόγλου, πρόλαβε κι αυτός να αφήσει τις κουτσουλιές του στην Παιδεία – «η σημαία παραμένει ανηρτημένη στον ιστό του σχολείου, όπως προβλέπεται σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες». Ερωτώ: είναι  κάποια δημόσια υπηρεσία το σχολείο, όπως το ΚΕΠ, σε κάποια πολίχνη; Πότε άκουσαν τα τελευταία έτη, όσοι διαβάζουν αυτές τις αράδες, να ψάλλεται ο Εθνικός Ύμνος στην αυλή ενός σχολείου, με παρατεταγμένους όλους τους μαθητές και τους δασκάλους τους; Υπήρξε κάποια δυναμική αντίδραση γι’ αυτήν την κακοβουλία; Όχι.

Να γράψω κι ένα τελευταίο, από τα πολλά που βιώνουμε στην εκπαίδευση. Τούτες της ημέρες του αναγκαστικού εγκλεισμού μας και της τηλεκπαίδευσης, που μόνο εθισμό και καταπόνηση προκαλεί στα παιδιά που στήνονται αποσβολωμένα και ακινητοποιημένα  δέκα ώρες μπροστά στις οθόνες. (Θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτός ο ψυχοβγάλτης με μια επιμήκυνση του σχολικού έτους κατά 15 ημέρες. Και αναφέρομαι κυρίως στο Δημοτικό).  Όπως και την προηγούμενη, υποχρεωτική οικουρία μας,  από τα διαδικτυακά μαθήματα ένα μόνο λείπει. Το μάθημα των Θρησκευτικών. (Παραπέμπω και σε άρθρο μου στις 25 Φεβρουαρίου του 2020 με τίτλο «ποιο μάθημα ξεχάστηκε στις τηλεδιδασκαλίες; Μα τα Θρησκευτικά»). Γιατί; Για τον ίδιο λόγο που καταργήθηκε ο εκκλησιασμός, η έπαρση της σημαίας, οσονούπω η πρωινή προσευχή, η εικόνα του Χριστού στις αίθουσες, λόγω πολυπολιτισμικότητας, που είναι το καλλιτεχνικό όνομα του αντιχριστιανισμού. Να ξεμυρωθούν, να ξεβαπτιστούν και να αφελληνιστούν τα παιδιά μας, επαναλαμβάνω το μέλλον, για να χορεύουν απτόητοι οι «ανθρωποκάμπιες που μαραζώνουνε το πνευματικό ολόδροσο δέντρο της φυλής μας», κατά τον Φώτη Κόντογλου. Ερωτώ: Υπάρχει κάποια αντίδραση γι’ αυτό; Η Ιερά Σύνοδος αντέδρασε; Όχι.

(Προσωπικώς διδάσκω, όπως και μες στην αίθουσα, κάθε Παρασκευή το Ευαγγέλιο της Κυριακής ή συναξάρια αγίων και αυτήν την περίοδο έχουμε πολλούς αθλητές της Πίστεως. Πειθαρχείν δει Θεώ…).

Να κλείσω με μια ευφρόσυνο παραπομπή. (Διδάσκοντας δεκαετίες μικρά παιδιά, βλέπω πόσο λυτρωτικό είναι, όταν βαρύνονται από μαθήματα και ασκήσεις, να γλυκαίνεις λίγο το «κλίμα», διηγώντας τους κάτι που θα αποκαλύψει την ανθοβολή και την ευωδία τους: το γέλιο.) Είναι μια νόστιμη επιστολή του λόγιου Κωνσταντίνου Δαπόντε, (1713-1784), ο οποίος αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Καισάριος. Έζησε και εκοιμήθη στο Άγιον Όρος. Διαβάζω λίγες εισαγωγικές γραμμές από την επιστολή, που την απέστειλε σε κάποιον Πούρβουλο, απαντώντας, μάλλον, σε πρόσκληση για τραπέζι.

«Επιθυμίαν επεθύμησα τούτην την εβδομάδα φαγείν μετά της ευγενείας σου· εις το τραπέζι δεν θέλω να είναι άρτος  αρπαγής, πρόβατον αδικίας, όρνιθα ασελγείας, ούτε δορκάς υπερηφανείας, ούτε ορτύκι μνησικακίας, ούτε λαγός φιλοχρηματίας, αλλά  ούτε χοίρος ακαθαρσίας. Θέλω δε και παρακαλώ να είναι άρτος ιδρώτος, φακές ταπεινοφροσύνης, φασούλια σωφροσύνης, ρεβίθια ελεημοσύνης, ιχθύες απλότητος, ελιές ιλαρότητος και λάχανα ευλαβείας…». Στα «δεν θέλω», στα ανεπιθύμητα εδέσματα του Καισάριου, περιγράφεται η Ελλάδα της παρακμής, των μνημονίων, των προδοτικών συμφωνιών, του εξευτελισμού από την ευφημιστικώς λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, την χώρα των Γαδαρηνών. Η Ελλάδα που ταϊζεται με λαγούς φιλοχρηματίας και πρόβατα αδικίας. Στα «θέλω» είναι η Πονεμένη Ρωμιοσύνη, της νηστείας, του φιλότιμου, της οικογένειας, της αξιοπρέπειας, της φιλοπατρίας, του Χριστού οι «φίλοι. Η Ελλάδα που δειπνεί με φακές ταπεινοφροσύνης και λάχανα ευλαβείας.

Όσο δε για την εσταυρωμένη Παιδεία μας; Ας κοιτάξουμε πίσω, τι έκαναν οι παλιοί, καλοί μας δάσκαλοι. Ερωτώ: τέλειωνε ποτέ μαθητής του Δημοτικού χωρίς να γνωρίζει το απολυτίκιο της Γέννησης του Χριστού; Το θαυμάσιο «Η Γεννησίς σου Χριστέ ο Θεός  ημών…». Ή ακόμη το εκπληκτικό Κοντάκιο «Η Παρθένος σήμερον…». Ή το «Πιστεύω».  Ποιος τα μαθαίνει αυτά σήμερα στα παιδιά, που έχουμε σιχαθεί τα γλυκανάλατα φράγκικα μουρμουρητά; Που αφήσαμε τα πάντερπνα λόγια των αγίων, τα οποία γαληνεύουν τις πεινασμένες ψυχές των παιδιών – «από την Ευρώπη γυρίσαμε πεινασμένοι», έγραφε ο Σεφέρης – και τα «ταϊζουμε» με τα ξέψυχα, μίζερα και ψευτορομαντικά «μπαχαρικά» και ψελλίσματα της άθεης Δύσης.

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς – Μέλος INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ

The copyrights for these articles are owned by the Hellenic News of America. They may not be redistributed without the permission of the owner. The opinions expressed by our authors do not necessarily reflect the opinions of the Hellenic News of America and its representatives.

Latest Print Edition