Θ. Γ. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: «Τα κοινά δεν είναι πεδίο κοινωνικής καταξίωσης αλλά πεδίο συνεισφοράς στην κοινωνία και τον άνθρωπο»

Της Νάνσυ Μπίσκα

Ο Θ. Γ. Σπυρόπουλος, π. Συντονιστής Σ.Α.Ε. Περιφέρειας Η.Π.Α., στη συνέντευξή του στα «Ελληνικά Νέα της Αμερικής» εκφράζει τους προβληματισμούς που όλοι έχουμε για την πορεία της ομογένειας, μιλά για την ανάγκη «ξεβολέματος» από νοοτροπίες του παρελθόντος και την ανάγκη συστράτευσης των δυνάμεών μας σε συλλογικό όραμα. Από την άλλη, θέτει την ελληνική πολιτική ηγεσία έναντι των ευθυνών της για τη δημιουργία ενός λειτουργικού παγκοσμίου οργάνου Ελληνισμού στο δύσκολο και ευμετάβλητο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον.

HNA: Κύριε Σπυρόπουλε είστε τακτικό μέλος της Επιτροπής Επεξεργασίας νέου σχεδίου νόμου για την αλλαγή του Ν.3480/2006 «Οργάνωση, λειτουργία και αρμοδιότητες του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (Σ.Α.Ε.)». Σε τι στάδιο βρίσκονται οι εργασίες για την αναδιοργάνωση του θεσμού;
Θ. Σπ.: Το έργο της Επιτροπής ολοκληρώθηκε και παρουσιάσθηκε με ανάρτηση του προτεινόμενου σχεδίου νόμου στο διαδίκτυο. Από τη συγκρότηση της Επιτροπής τον Σεπτέμβριο του 2012 είχαμε αλλαγή της αρμόδιας πολιτικής ηγεσίας γεγονός που καθυστέρησε τη διαδικασία. Η εξέλιξη του Σ.Α.Ε. είναι πλέον θέμα βούλησης των πολιτικών δυνάμεων του τόπου. Αντιλαμβάνομαι ότι δυστυχώς υπάρχει διαφωνία μεταξύ των κομμάτων σε σχέση με την πρότασή μας, τα μέλη του Σ.Α.Ε. να είναι εκτός των νομικών προσώπων και φυσικά πρόσωπα. Η συμπερίληψη φυσικών προσώπων σε ένα παγκόσμιο όργανο Ελληνισμού εναρμονίζεται με τη ρητή Συνταγματική πρόβλεψη (άρθρο 108 παρ. 2) που προβλέπει «την έκφραση των δυνάμεων του απανταχού Ελληνισμού». Γνωρίζουμε όλοι μας ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων του Εξωτερικού είναι εκτός οργανωμένης ομογένειας για διάφορους λόγους. Το γεγονός αυτό δεν πρέπει να τους στερεί το δικαίωμα συμμετοχής στο υπό αναδιαμόρφωση Σ.Α.Ε. Διαφορετικά θα στήσουμε ένα νέο Σ.Α.Ε. με τα ίδια «υλικά» και συνεπώς μη λειτουργικό.

«Είναι πρόθυμοι οι εκπρόσωποι των Ελληνικών κομμάτων να ξεπεράσουν τις κομματικές σκοπιμότητες
και τις κακές νοοτροπίες του παρελθόντος;»

H.N.A.: Είστε αισιόδοξος για την πορεία του;
Θ. Σπ.: Δεν είναι θέμα αισιοδοξίας ή απαισιοδοξίας. Είναι θέμα ρεαλισμού και ανάληψης ευθυνών. Το Σ.Α.Ε. ουσιαστικά είναι ανενεργό από την εποχή που εκδηλώθηκε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα αλλά και πριν, η λειτουργία του υπήρξε προβληματική. Είναι πλέον θέμα βούλησης της Ελληνικής Πολιτείας να θεσπίσει ένα θεσμικό όργανο επικοινωνίας και συνεργασίας του Κέντρου με τον δυναμικό και πολυπληθή Ελληνισμό του Εξωτερικού. Μέσα στην παγκοσμίως ευμετάβολη εποχή που διανύουμε η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να πορευτεί έναν δρόμο γεμάτο προκλήσεις. Για τον λόγο αυτό η αναγκαιότητα υλοποίησης της πρότασής μας είναι αυτονόητη. Το ερώτημα το οποίο τίθεται είναι απλό και καθαρό. Είναι πρόθυμοι οι εκπρόσωποι των Ελληνικών κομμάτων να ξεπεράσουν τις κομματικές σκοπιμότητες και τις κακές νοοτροπίες του παρελθόντος; Είναι πρόθυμοι να επανορθώσουν τα λάθη του παρελθόντος; Επιθυμούν πραγματικά μία ισχυρή παγκόσμια ομογένεια ή όχι; Αντιλαμβάνονται ότι το ζήτημα της ομογένειας είναι εθνικό και πρέπει να αντιμετωπίζεται μη κομματικά; Η ιστορία θα καταγράψει τις επιλογές τους.

H.N.A.: Εάν η Ελληνική Πολιτεία δεν κινηθεί προς την κατεύθυνση αυτή κατά την άποψή σας ποια πρέπει να είναι η στάση της ομογένειας;
Θ. Σπ.: Σίγουρα δεν είναι εποχή για «αντιπολίτευση» και «συγκρούσεις» με την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας. Η ομογένεια υπήρχε και δρούσε πάντα με γνώμονα το καλό της Ελλάδας και του Ελληνισμού πολύ πριν από τη δημιουργία του Σ.Α.Ε.. Αλλά και κατά τη διάρκεια της υπάρξεώς του, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκτός των Ομογενειακών δυνάμεων οι οποίες είχαν ενταχθεί στους κόλπους του, συνέδραμαν ουσιαστικά και δυναμικά στο έργο του ομογενειακές δυνάμεις και φυσικά πρόσωπα Ελλήνων ομογενών που δεν είχαν ενταχθεί σε αυτόν. Η Εθνική αυτή προσφορά της Ομογένειας συνεχίζεται και σήμερα. Όλοι μας, συλλογικά ή ατομικά, συνδράμουμε καθημερινά, με τις δυνάμεις που διαθέτει ο καθένας.Το επιθυμητό είναι βεβαίως ο συντονισμός και η συνέργεια με το Εθνικό Κέντρο. Εάν όμως το Κέντρο, για οποιοδήποτε λόγο, αδυνατεί, ή δεν επιθυμεί, την ουσιαστική συνεργασία με τον Ελληνισμό του Εξωτερικού, είμαι σίγουρος, πως -όπως και στο παρελθόν- ο Ελληνισμός του Εξωτερικού θα βρει από μόνος του τρόπους συλλογικής έκφρασης και συνδρομής στην Ελλάδα. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα μείνουμε με «σταυρωμένα τα χέρια». Πέρα όμως από όλα τα προηγούμενα πρέπει όλοι να αντιληφθούμε ότι, όπως όλα αλλάζουν γύρω μας, έτσι έχει αλλάξει η ανθρωπογεωγραφία της ομογένειας.

HNA: Τι εννοείτε;
Θ. Σπ.: Θα σταθώ στα του οίκου μας, δηλαδή στην Ελληνοαμερικανική Κοινότητα. Στη διάρκεια της δεκαετίας του ‘90 ο Ελληνισμός «άνθιζε». Οι κινητοποιήσεις μας λόγω των εξελίξεων στα εθνικά θέματα ήταν συλλογικές και κατά συνέπεια αποτελεσματικές. Οι οργανώσεις μας ήταν μαζικές και ισχυρές. Όμως, τα κοινωνικά δεδομένα τόσο στις Η.Π.Α. όσο και στην Ελλάδα άλλαξαν δραματικά. Η παγκόσμια οικονομική και πολιτισμική κρίση αλλά και οι αλλαγές στη δημογραφική σύνθεση της ομογένειας έχουν επηρεάσει τις οργανώσεις μας. Για τις νεότερες γενεές, γεννημένες στην Αμερική, αποτελεί μια ανέφικτη πολλές φορές πολυτέλεια η προσφορά χρημάτων αλλά και εθελοντικού χρόνου για κοινούς στόχους. Και το κυριότερο τα παιδιά μας δεν έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα και τις ίδιες προτεραιότητες με μας. Ρωτήστε τα παιδιά σας. Ζούμε σε μία εποχή δύσκολων οικονομικών συνθηκών ενώ ο ελεύθερος χρόνος τον οποίο μπορούν να διαθέσουν για την εξυπηρέτηση των κοινών συρρικνώνεται. Εθελοτυφλούμε αν δεν παραδεχθούμε ότι οι εκπρόσωποι των γενεών αυτών, στην πλειονότητά τους, δεν εντάσσονται στις ομογενειακές οργανώσεις η δομή και οι μέθοδοι δράσης των οποίων -μας αρέσει ή όχι- έχουν «ξεπεραστεί». Εθελοτυφλούμε αν δεν παραδεχθούμε πως χρειαζόμαστε μια ριζική ανανέωση, μια αναθεώρηση και έναν εκσυγχρονισμό των μεθόδων συγκρότησης και δράσης μας αξιοποιώντας τις δυνατότητες που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία για άμεση επικοινωνία και δικτύωση.

«Το ‘Εμείς’ πρέπει να τεθεί πριν από το ‘Εγώ’»

HNA: Τι προτείνετε;
Θ. Σπ.: Ως εθνική οντότητα στις Η.Π.Α. πρέπει να αναγνωρίσουμε τις οργανωτικές και λειτουργικές μας αδυναμίες, τη μη αποτελεσματικότητα των κατακερματισμένων δυνάμεών μας και να αναζητήσουμε νέους τρόπους συσπείρωσης και συνεργασίας και κυρίως συλλογικό όραμα. Να παραδεχθούμε πως σε πολλές περιπτώσεις οι Σύλλογοί μας έχουν παραμείνει μόνο με τα 10 ή και λιγότερα άτομα που ανακυκλώνονται στο διοικητικό τους συμβούλιο. Θα μιλήσω και πάλι ξεκάθαρα: Ναι, να «ξεβολευτούμε». Συνηθίσαμε σε συγκεκριμένα μοντέλα δράσης και φοβόμαστε το «νέο». Πρέπει να ξεπεράσουμε την ανάγκη κοινωνικής καταξίωσης μέσα από τον «τίτλο» του ηγέτη. Τα κοινά δεν είναι πεδίο κοινωνικής καταξίωσης αλλά ουσιαστικής συνεισφοράς στην κοινωνία και τον άνθρωπο. Η ανάδειξη ή η παραμονή μας στις διοικήσεις δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Η εποχή μας δεν χρειάζεται «ηγέτες». Η εποχή αυτή χρειάζεται συλλογικότητα και συντονισμό. Χρειάζεται αλληλεγγύη, συμπόνια, αγάπη και ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Το «Εμείς» πρέπει να τεθεί πριν από το «Εγώ». Το πρώτο βήμα λοιπόν, ειδικά για εμάς τους μετανάστες, είναι η αυτοκριτική. Το δεύτερο βήμα είναι να ξεπεράσουμε την ανάγκη «να διοικούμε». Πρέπει να «κάνουμε χώρο», στους Νέους και Νέες και να δημιουργήσουμε τις προυποθέσεις ένταξης στις οργανώσεις μας του δυναμικού τμήματος του Ελληνισμού που είναι εκτός της οργανωμένης ομογένειας. Δεν προτείνω ασφαλώς να διαλύσουμε τους εθνικοτοπικούς μας συλλόγους. Τουναντίον πρέπει να τους ενισχύσουμε. Είναι Εθνικά πολύτιμοι στο πεδίο της διατήρησης και διάδοσης της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και της ενδυνάμωσης των σχέσεών μας με τις ιδιαίτερες πατρίδες μας. Πρέπει να τους ανανεώσουμε. Και κυρίως να αντιληφθούμε ότι στην παρούσα Εθνική συγκυρία το Εθνικό συμφέρον προέχει του εθνικοτοπικού και ως εκ τούτου όλοι μαζί πρέπει να αναζητήσουμε εκείνη τη μορφή συλλογικής δράσης και δικτύωσης η οποία θα μας επιτρέψει να συσπειρώσουμε τις δυνάμεις μας. Ένας ειλικρινής διάλογος στο πλαίσιο αυτό είναι αναγκαίος και πρέπει να συμπεριλάβει και όλους όσους δεν βρίσκονται μέσα στις οργανώσεις μας. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η κρίση στην Ελλάδα αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο δεν είναι μόνον οικονομική, πολιτική και κοινωνική. Είναι μία γενικευμένη κρίση αξιών. Ως εθνική οντότητα οφείλουμε να αντιληφθούμε το χρέος και την ευθύνη που απορρέει από αυτό που εκπροσωπούμε πολιτισμικά αλλά και Εθνικά. Είμαστε Έλληνες Ομογενείς και εκπροσωπούμε στη δεύτερη πατρίδα μας, το σύστημα των ανθρωπιστικών Ελληνικών αξιών που γέννησαν τον Δυτικό Πολιτισμό και τη Δημοκρατία. Οι αξίες αυτές αποτελούν το μοναδικό αντίδοτο της κρίσης της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας. Έχουμε την υποχρέωση να τις υπερασπιστούμε όπως και την πατρίδα μας, την Ελλάδα, που βρίσκεται σε κίνδυνο.