ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ
Απόηχος απο Το πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο «Γυναίκες και Ελληνισμός» που έγινε στα Γιάννενα και το Δίκτυο Ελληνίδων Αυστραλίας
ΡΕΠΟΡΤΑΖ – Χρύσα Σάμου
Φωτογραφία Αθανασίου Ιωάννου
Έγραψε ιστορία το Πρώτο Συνέδριο «Γυναίκες και Ελληνισμός» στα Ιωάννινα, θέτοντας γερές βάσεις για να λειτουργήσει ως θεσμός και κάθε δύο χρόνια να διοργανώνεται προωθώντας την ελληνική κληρονομιά, ενισχύοντας την παρουσία και τον ρόλο των Γυναικών του Ελληνισμού, ανοίγοντας παράλληλα ορίζοντες συμπερίληψης και ισότητας.
Από την Αυστραλία 45% 30% από Ελλάδα και οι υπόλοιποι από Ευρώπη πάνω από 160 Σύνεδροι… πριν από 24 χρόνια απ’ την εποχή που εκλέχθηκα σε forum γυναικών στο ΣΑΕ… Οι γυναίκες τότε δεν βοηθούσαν τις γυναίκες.. σήμερα έχουν αλλάξει τα πράγματα… το αγκάλιασμα που έλαβα ανακοινώνοντας το συνέδριο έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία..
Το συνέδριό ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, σύμφυτο προς τις αρχές του Δικτύου FOOD FOR THOUTHT NETWO
Σε δύο χρόνια και θα γιορτάσουμε τα 25 χρόνια του δικτύου εδώ στα Γιάννενα ξανά
Θέματα ιστορίας και πολιτισμού, βιωματικές εμπειρίες γυναικείας ενδυνάμωσης κόντρα στις προκλήσεις των ό,ποιων καιρών και ενός ελληνισμού με οικουμενικό χαρακτήρα, που αναδεικνύει συνέργειες μεταξύ κοινοτήτων φορέων συλλογικοτήτων τέθηκαν επί τάπητος
Η σύνδεση η συσπείρωση των Ελληνίδων ανά τον κόσμο, η σύνδεση των ελληνίδων της διασποράς με τις Ελληνίδες αυτό είναι ένα πολύ βασικό σημείο.. έφυγαν οι γυναίκες με μια πιο ενισχυμένη ταυτότητα, με περηφάνια για την ελληνική τους καταγωγή και τον πολιτισμό και με ενισχυμένη αντίληψη το τι σημαίνει ελληνισμός σήμερα και τι μπορούμε να κάνουμε όλες μας μαζί για την βιωσιμότητά του στις χώρες που ζούμε…
Από τους 150 συνέδρους, οι 50 ήταν γυναίκες, επιστήμονες, συγγραφείς, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, καλλιτέχνες, από Ελλάδα και Εξωτερικό, που διατράνωσαν με τις 43 εισηγήσεις τους παρουσία 11 προεδρευόντων και 2 τελεταρχών τις αξίες του Ελληνισμού.
Το άλλο που βγήκε είναι πως άλλαξε η εικόνα που είχαν οι Έλληνες για τις Ελληνίδες της Διασποράς. Αυτό που με ρωτούσαν συνέχεια είναι πού τις βρήκες αυτές τις αξιόλογες γυναίκες.
Υπήρχε πολύ καλό όραμα για την τελεσφόρηση του Συνεδρίου! Σε συγκερασμό με την στρατηγική και τον προγραμματισμό, το ξεκάθαρο πρόγραμμα, τις δομημένες τρεις θεματικές ενότητες, και την ψυχή που όλες οι ομιλήτριες κατέθεσαν.
Από τις κορυφαίες στιγμές του Συνεδρίου, ήταν όταν η Γιαννιώτισσα ηθοποιός Χριστίνα Τζιάλλα, , εισέρχεται στους χώρους του Συνεδρίου ντυμένη με περισσή φροντίδα απ’ τα χέρια της μητέρας της, Βασιλικής Κατερής, νύφη, εμψυχώνοντας το ηχηρό μήνυμα κατά της ενδοοικογενειακής βίας που έφερε με το ποίημά της we must standtogether you
Γυναικοκτονίες και ενδοοικογενειακή βία ήταν το θέμα. Ένα θέμα που ταλανίζει και κρατά πίσω τις γυναίκες και το αντιμετωπίζουν παγκόσμια. Αυτό το ποίημα ζητάει απ’ όλους να δείξουν κατανόηση , σχετίζεται με την επιμόρφωση, και συμπεριέλαβα στους στίχους του, όλα όσα η ίδια αποκόμισα ως εκπαιδευτικός.
Ήθελα να βγει ένα πολύ ζωντανό μήνυμα που να πάει σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιώντας μια δραματοποίηση από μια νέα γυναίκα απ’ τα Γιάννενα… Ο λόγος για την Χριστίνα Τζιάλα, όπου ντυμένη νύφη παρουσιάστηκε στο κοινό. Νωρίτερα κάνοντας έρευνα, βρήκαμε ονόματα γυναικών που έχουν σκοτωθεί απ’ τους άνδρες τους. Όλες οι παριστάμενες κρατούσαν λοιπόν στα χέρια τους πλακάτ με τα μικρά ονόματα των θυμάτων. Και αυτό συγκίνησε τους πάντες. Το ποίημα γράφτηκε στα Αγγλικά με τίτλο WE MUST STAND TOGETHER Y
Συγκινησιακά φορτισμένη και η στιγμή κατά την οποία η Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελλήνων Εκπαιδευτικών και Πολιτιστικών Συλλόγων της Αμερικής, Στέλλα Κοκόλη, ηγετική φυσιογνωμία της ομογένειας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με αναγνωρίσιμη τη πολυσχιδή και διαχρονική της προσφορά στο θέμα της Ελληνόγλωσης εκπαίδευσης στις ΗΠΑ, αιφνιδίασε τους παρισταμένους, αναγνωρίζοντας με ένα κλαδί ελιάς –σύμβολο παγκόσμιας ειρήνης και τιμής- στο πρόσωπο της κας Βαρβάρας Αθανασίου Ιωάννου, την σπουδαιότητα της αλληλεγγύης και ενότητας ανάμεσα στις γυναίκες της ομογένειας και την διάδρασή τους με το μητροπολιτικό κέντρο
Μέσα απ’ αυτό το παγκόσμιο δίκτυο, οι γυναίκες μπορούν να το αξιοποιήσουν. Μετά το συνέδριο κάτι καλύτερο μπορεί να βγει. Ζητούμενο είναι η ανταλλαγή ιδεών. Πάντα μαθαίνεις πράγματα καλύτερα και γνωρίζεις τι γίνεται σε Αμερική και Ευρώπη αν είσαι δικτυωμένος Μαθαίνεις ποιες στρατηγικές είναι επί χάρτου, αν θα είναι ευοίωνο ή όχι το μέλλον ανά περιοχή, αρχίζει να διαφαίνεται λοιπόν κάτι θετικό για μας και τα παιδιά μας καθώς θέσαμε τις βάσεις για μια καλύτερη επικοινωνία όπου οι γυναίκες – μέλη του δικτύου θα μπορούν να το χρησιμοποιούν επ’ ωφελεία τους, με ζητούμενο την ανταλλαγή. Πάντα η διάδραση έχει κάτι νέο να σου δώσει.
-Πέντε νύχτες, τέσσερις μέρες, γεμάτες ελληνικό φως.. το οποίο οι σύνεδροι είχαν την ευκαιρία να βιώσουν, περιδιαβαίνοντας στις ομορφιές της Ηπείρου με το πέρας του Συνεδρίου σε
Υπήρχαν δύο ημέρες με πολιτιστικές εκδηλώσεις για να γνωρίσουν την λαογραφία την γαστρονομία και είδαν τι σημαίνει Ζαγοροχώρια, τι σημαίνει φιλοξενία Ελλήνων. Μας καλοδέχθηκαν, μας μίλησαν για τις ομορφιές του τόπου. Ήταν μαγευτικά!
Αρχιτεκτονική, λαογραφία, το ωραίο φυσικό περιβάλλον!
Πήγαμε στην Παραμυθιά που γίνεται το Μουσείο για τον Βούλγαρη… τώρα ξέρουν όταν αγοράζουν κοσμήματα από που προέρχεται ο Βούλγαρης.
«Θα το ανοίξω για σένα Βαρβάρα επειδή είσαι από δω» μου είπε ο Δήμαρχος.
Ο Αχέροντας επίσης είχε πολλά να μας συγκινήσει, εκεί κάναμε και καγιάκ
Στην Πάργα επίσης ήταν υπέροχα!
Αλλά για να βγει όλο αυτό το Συνέδριο αρχίσαμε με μηδενικό προϋπολογισμό… βρήκαμε σαράντα χορηγούς και δωρητές… όλοι θέλανε να συνεισφέρουν κι αυτό ήταν πολύ συγκινητικό για μένα και την ομάδα μου… Και ευτυχήσαμε να έχουμε πολλούς εθελοντές.
Ποια όμως είναι η Βαρβάρα Ιωάννου, που από εκπαιδευτικός έγινε επαγγελματίας ανθρώπινου δυναμικού κι αρχηγός κοινότητας η οποία έχει συγγράψει το Her Voice και άλλα 60 παιδικά βιβλία, μάχεται παθιασμένα καθημερινά για την ανάδειξη δεξιοτήτων των γυναικών μεταναστριών προσφύγων και της διαφορετικότητας και για την κοινωνική της προσφορά έλαβε σειρά τιμητικών διακρίσεων?
Έφτασα στην Αυστραλία το 1972, αφού τελείωσα το Γυμνάσιο. Ο πατέρας μου διατηρούσε Τυροκομείο στην Ήπειρο και με την Χούντα έχασε πολλά χρήματα και αναγκάστηκε να φύγει πήρε την οικογένεια και πήγε Αυστραλία αφήνοντάς με εμένα πίσω…
Δεν γνώρισα ποτέ γιαγιά δυστυχώς! Η γιαγιά μου, ήταν Σουλιώτισσα και πέθανε σε ηλικία 29 ετών! Δε θα προλάβαινα λοιπόν να την γνωρίσω. Με άφησαν σε συγγενείς οι δικοί μου! Βέβαια όλοι έλεγαν τότε: «πώς μπόρεσαν και σε παράτησαν εδώ οι γονείς σου”;
Εγώ όμως δεν νοιώθω όμως έτσι γιατί από 13ων χρονών , έμενα έξω απ’ το σπίτι… πήγαινα σ’ ένα γυμνάσιο στην Παραμυθιά και μέναμε με τα ξαδέρφια και με θείες οπότε ζω χωρίς την οικογένεια από ηλικία 13ων ετών
Με ενδυνάμωσε αυτή η μοναχική πορεία και επίσης με βοήθησε το ότι πήγα στην Αυστραλία παρ’ όλο που δεν μιλούσα αγγλικά.
Μεγαλώνοντας στην Ελλάδα όλοι σου λένε:
Πρέπει να γίνεις γιατρός ή δικηγόρος…. Έτσι κι εγώ έμαθα να θέλω να γίνω οδοντίατρος. Ευτυχώς δεν έγινα, δε θα μου ταίριαζε ιδιοσυγκρασιακά. Διάλεξα λοιπόν τα Παιδαγωγικά, και είμαι πλήρως ευχαριστημένη. Ήταν πολύ σπουδαία εμπειρία και το πέρασαμά μου απ’ τα Πανεπιστήμια που με προσέλαβαν ως Λέκτορα, και έτσι δίδασκα την διαφορετικά επί είκοσι και πλέον χρόνια.
Η ξενιτιά είναι το μεγαλύτερο σχολείο!
Ο πατέρας μου το έφερε βαρέως που μας πήγε Αυστραλία και σ’ ένα απ’ τα ταξίδια μας στην Ελλάδα… «α ρε κορίτσια έλεγε, σας πήρα στο λαιμό μου»!!! «Τι να έκανα όμως, εδώ οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πλούσιοι» Και του απαντώ: «εμείς μπαμπά, μπορεί να μην έχουμε χρήματα, αλλά είμαστε πλούσιοι στην καρδιά γιατί οι εμπειρίες που έχουμε αποκομίσει ζώντας σε μια πολυπολιτιστική κοινωνία είναι πολύ ανώτερες από τα χρήματα
-Πόσο ελληνικό χρώμα είχαν οι μέρες της στην οικεία ξένη?
Εμείς κρατάμε πολύ τον ελληνισμό στην Αυστραλία! Ιδιαίτερα ο σύζυγός μου! Με ελληνική μουσική στο σπίτι, αγαπούμε πολύ το θέατρο, μιλάμε ελληνικά στα παιδιά μας, Χαίρομαι που τα παιδιά μας μιλούν πολύ καλά ελληνικά, που μαγειρεύουν ελληνικά, που ονειρεύονται στα ελληνικά, που αναπτύσσονται μέσα από παρέες Ελλήνων.
-Ποια ελληνική λέξη είναι αγαπημένη σας?
Φιλοξενία, δημοκρατία, αγάπη, έρωτας, πολιτισμός. Τί να πρωτοπώ; Όλες οι λέξεις περικλείουν κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που εκφράζουν. Έχουμε σπουδαία γλώσσα!! Μέσα απ’ τα Δίκτυα που έχω δημιουργήσει, προωθώ με έναν τρόπο, που σέβεται όλες τις ξένες γλώσσες και κουλτούρες, την δική μας γλώσσα.
Πρέπει καθένας μας να νοιώθει ότι οι ρίζες μας, είναι πολύ σπουδαίες και να συμφιλιωθούμε με τα θετικά και αρνητικά που η κάθε μια γλώσσα προσφέρει. Είναι σχολείο πραγματικά το να ζεις σε πολυπολιτισμική κοινωνία
-Τι σας ώθησε να δημιουργήσετε το δίκτυο Ελληνίδων Γυναικών?
Πηγαίνοντας στην Αυστραλία, μόλις είχα κλείσει τα 18. Χωρίς κατοχή της αγγλικής γλώσσας, γνώρισα, δυστυχώς, ρατσισμό, ξενοφοβία και υπέστη «μπούλιγκ», γιατί όταν πας σε μια χώρα σ’ αυτή την ηλικία, δε ξέρεις πώς να συμπεριφερθείς σε ένα νέο σύστημα… Κάνεις πολλά λάθη επίσης. Εγώ, μέχρι να μάθω απ’ τα λάθη μου, «χτυπήθηκα» πάρα πολύ!
Ξέρεις, δεν είχα βοήθεια, μέντορες ή ανθρώπους στην οικογένεια και στον ευρύτερο χώρο, για να με στηρίξουν, για να με βοηθήσουν. Το 2000 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Σύδνεϋ ήμουν σε μια πολύ τοξική σχέση στην εργασία, και μέσα στην απελπισία που ένοιωθα, σκέφτηκα: δε μπορεί να είμαι η μόνη που περνάει όλα αυτά. Θα υπάρχουν σίγουρα και άλλες γυναίκες, που περνάνε δυσκολίες. Έτσι, αντί να τηρήσω θέση παθητική, αντί να νοιώσω αυτολύπηση, είπα θα τις ανακαλύψω, κι έτσι δημιούργησα έναν Σύνδεσμο Γυναικών, για να βοηθηθώ η ίδια και κυρίως για να βοηθήσω άλλες κοπέλες και γυναίκες. Μετά από έρευνα ενός έτους, ίδρυσα το Δίκτυο. Εκείνη την εποχή γυναίκες που συναντούσα, ελληνικής καταγωγής,όταν τους ρωτούσα είσαστε μπλεγμένες στους Οργανισμούς που υπήρχαν… οι περισσότερες μου λέγανε όχι… εγώ σκέφτηκα πώς θα τραβήξω αυτές τις γυναίκες… Τροφή για σκέψη… να είναι ένα δίκτυο που θα θίγει τα θέματα που απασχολούνε τη γυναίκα, αναφορικά γλώσσα και πολιτισμό, διαπροσωπικές σχέσεις… Ήθελα επίσης να νοιώθουν περήφανες που να καλούν τις μη ελληνίδες φίλες τους
Σήμερα αριθμεί το Δίκτυό μας πάνω από 2000 ακολούθους. Είναι η δύναμή μας. Επιμένουμε να επιζούμε βάση εθελοντισμού
-Πόσο οδυνηρές είναι οι «επιστροφές» στην Αυστραλία με την έννοια της απομάκρυνσης κάθε φορά απ’ την Ελλάδα;
Αγαπώ και τις δύο πατρίδες. Ορισμένοι φίλοι με χαρακτηρίζουν Περσεφόνη, αλλά δεν νοιώθω ότι πάω στον Κάτω Κόσμο, πηγαίνοντας στον Νέο Κόσμο. Μου αρέσει κι εκεί. Μην ξεχνάς πως εκεί πέρασα, τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου. Εκεί σπούδασα, εκεί έκανα καριέρα… περνώ πολύ ωραία όταν βρίσκομαι εδώ και ομοίως στην Αυστραλία γιατί κοιτώ τα θετικά και των δύο χωρών. Εφιστώ την προσοχή μου σε αυτά, στο κλίμα της Ελλάδας, στις ομορφιές της, στο καλό φαγητό, τους ζεστούς ανθρώπους… Απ’ την άλλη στην Αυστραλία, αναγνωρίζω τα συστήματα της.
Please wait...