Μήνυμα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νέας Ἰερσέης γιά τήν Ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

«Ἐν τῇ Γεννήσει, τήν παρθενίαν ἐφύλαξας∙ ἐν τῇ Κοιμήσει, τόν κόσμον οὐ κατέλειπες Θεοτόκε, μετέστης πρός τήν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καί ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τάς ψυχάς ἡμῶν».
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς

15 Αὐγούστου 2025
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ, ἀξίως καί δικαίως, ὀνόμασε τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως καί τῆς εἰς οὐρανούς Μεταστάσεως τῆς Παναγίας μας ἡ ζῶσα Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Αὐτό τό βίωμα καί αὐτή τήν πίστη τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ μας γιά τήν ἐκδημία τῆς Κυρίας Θεοτόκου μέ μοναδικό τρόπο ἀποτυπώνει ὁ Ἅγιος Γερμανός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὁ οποῖος λέγει: «Ὅπως ὁ Υἱός σου καί Θεός τῶν ὅλων γεύθηκε κατά τήν σάρκα Του τόν ἴδιο θάνατο καί ὅπως δόξασε τόν δικό Του ζωοποιό τάφο, ἔτσι δόξασε καί τό δικό Σου μνῆμα, πού ἐδέχθη κατά τήν κοίμησή Σου Σέ τήν Μητέρα τῆς ζωῆς. Καί οἱ δύο τάφοι δέχθηκαν μέν, χωρίς νά φαντάζονται, κάτι ξεχωριστό, τά σώματα καί τῶν δύο, ἀλλά δέν ἐνήργησαν καμιά διαφθορά σ᾿ αὐτά.

Διότι δέν ἦταν δυνατόν Σύ πού ἤσουν δοχεῖο πού χώρεσε τόν Θεό νά διαλυθεῖς στό χῶμα τῆς νεκρώσεως. Ἐπειδή Αὐτός πού ταπεινώθηκε καί κυοφορήθηκε μέσα Σου ἦταν ἐξ ἀρχῆς Θεός καί ζωή προαιώνιος, ἔπρεπε καί Σύ, ἡ Μητέρα τῆς Ζωῆς, νά γίνεις σύνοικος μέ τήν Ζωή, μέ τόν Υἱό Σου, στά οὐράνια».

Ἡ Παναγία μας, τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, μέ τήν μακαρία Κοίμησή Της δέν ἐγκατέλειψε τόν λαό Της, δέν ἄφησε ὀρφανή τήν κληρονομία Της. Ἡ ἔμψυχη Κιβωτός τοῦ Κυρίου ἀπό τά ἐπίγεια καί φθαρτά ἀνέρχεται στήν ἐπουράνια Ἱερουσαλήμ τήν

αἰώνια καί ἄφθαρτη. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, τό ἔμψυχον παλάτιον τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός, ἔγινε ἡ κλίμακα πού μᾶς ἀνεβάζει στόν οὐρανό, γι’αὐτό καί ὁ θάνατός Της εἶναι διάβαση πρός τήν ἀθανασία. Ἔτσι, λοιπόν, σήμερα δέν ἑορτάζουμε τήν Κοίμηση μόνο τῆς Θεοτόκου ἀλλά καί τήν ἔνδοξη Μετάστασή Της. Πιστεύουμε ὅτι ὁ τάφος δέν μποροῦσε νά κρατήσει τό πανακήρατο σῶμα Της. Πέθανε ἡ Παναγία μας διότι, ὡς κτιστό δημιούργημα, ἔπρεπε νά ἐκπληρώσει τό κοινό πανανθρώπινο χρέος πού εἶναι ὁ θάνατος. Μετετέθη, ὅμως, διότι ἡ μετάσταση ἦταν σημεῖο τοῦ ἀφθάρτου θαύματος, κορύφωση τῶν χαρίτων τῆς Ὑπερευλογημένης Μητρός τοῦ Θεοῦ. Ἄς κλίνουμε, λοιπόν, εὐλαβικά γόνυ σώματος καί καρδίας ἐνώπιον τῆς ἱερῆς εἰκόνας Της καί ἄς Την παρακαλέσουμε γιά τήν σωτηρία μας, γιά τήν κατάπαυση τῶν πολέμων καί γιά τήν εἰρήνευση τοῦ κόσμου. Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα ὑπό τήν κραταιά σκέπη καί προστασία τῆς Παναγίας Μητέρας μας.

Μέ πολλή πατρική ἀγάπη καί εὐχές

† Ὁ Νέας Ἰερσέης Ἀπόστολος